Hoca ” 2 senedir ben bırakıyordum
bu senede sen yapamamışsın ” diye gülmüş.

Öğrenci sınavdan cıktıktan bir kaç gün sonra
hocayı mahkemeye vermiş.
Mahkemede ” Ben soruları çözdüm ancak 0 aldım ” demiş.
Üniversite hocasıda rahat rahat ”
Kağıdı hala bende bana boş kağıt verdi ” demiş.

Çocukta ” Ben kağıdı doldurdum o zaman hoca silmiş kağıdımı ,
optik okuyucuya sokun kağıdımı orda çıkar her şey ” demiş.
Sonra kağıdı optik okuyucuya sokarak yazılar netleşmiş

Çıkan kağıt uzman öğretmenler tarafından incelenmiş.
Cevaplar çok net bir biçimde gözüküyormuş.
Ve çocuk çok yüksek bir not almış.
Öğretmen ise açığa alınmış.
Çocukta dersten geçmiş . .

Ertesi gün, genişçe bir mezar kazmışlar. Bir tarafına iyice kefenlenen Veli Ağa’yı bir tarafına da hamalı yatırıp mezarı kapatmışlar.

Az sonra sual melekleri çıkıp gelmiş. “İkisi de artık bize emanet” diye aralarında konuşuyorlarmış. Biri:

“Öyle de..” demiş. “Zengin olan zaten burada kalıcı, önce şu hamaldan başlayalım.”

Öteki melek bu teklifi makul görmüş ve hamalın baş ucuna gidip sorguya başlamışlar:

“Dünyada malın mülkün var mıydı?”

“Alay etmeyin” demiş hamal. “Sırtımdaki küfeden ve ipten başka bir şeyim hiç olmadı benim.”

“Öyleyse söyle bakalım” demiş melekler. “O küfe ile ipi hangi kazançla nasıl aldın?”

Hamal başlamış anlatmaya:

“Beş kişinin malını on kuruşa taşıdım. İkisini yedim sekizini sakladım. Ertesi gün de aynı işi yaptım. Böyle böyle para biriktirdim. Yemedim içmedim, ucuza taşıdım ve bunları aldım.”

Melekler:

“Olmadı” demişler. “Olmadı hamal efendi. Falancadan aldığın para hak ettiğinden çok azdı. Biz bunun hesabını ondan soracağız. Filancaya da çok ucuza taşımıssın, bunun da hesabını ondan soracağız”

“İyi ama..” demiş hamal. “hakettiğim parayı isteseydim, bana taşıtmazlardı ki…”

“Sen merak etme” demiş melekler. “Nasıl olsa ikisi de buraya gelecek, o zaman biz sorarız bunların hesabını.”

Ve sorguya devam etmişler:

“Sen bir daha söyle bakalım. Kazandığının ne kadarını yedin, ne kadarını biriktirdin?”

“VALLAHi” demiş hamal. “Genelde hep yarı yarıya… On aldıysam beş sakladım, beş yedim. İki kazandıysam, birini kenara attım.”

“Olmadı” demiş melekler. “Bu iş hiç olmadı. Sen hem kendinin hem de çoluk çocuğunun boğazından kısmışsın. Hem kendi nefsine, hem de onların nefislerine zulmetmişsin. Bu günahtır bilmez misin?”

Hamal ne cevap vereceğini düşünürken kan ter içinde kalmış. Ve bütün bir gece melekler sormuş o kıvranmış, melekler sormuş o kıvranmış.. Nihayet sabah olmuş ve mezarı açıp onu dışarıya çıkarmışlar.

Hamal bakmış, kadı efendi dahil bütün şehir kabrin başına toplanmış. Hatta mehter takımı bile hazır bekliyor.
Kadı, mezardan kendisini dışarıya atan hamala:

“Afferin hamal efendi, kimsenin cesaret edemediği bir işi yaptın. Ama mükafatını da göreceksin. Artık zengin bir adamsın.”

Halkan bir alkış ve ‘Yaşasın’ kopmuş.

Hamal:

“İstemem! İstemem! VALLAHi istemem!” diye bağırmış. “Ben, bir iple bir küfenin hesabını sabaha kadar veremedim. Onca servetin hesabını nasıl veririm. Kim isterse o alsın. Hesabını da alan versin!” ?

1. Rüzgarı arkanıza alın
Soğuk havada mümkün olduğunca az kalın.

2. Bir kaç kay giyinin
Dışarıda uzun süre kalmanız gerekiyorsa bir kaç kat giyinerek vucudunuzu soğuktan korumaya çalışın.

3. Başınızı ve Ellerinizi koruyun
Soğuk havalarda en önemli ısı kaybı baş ve ellerde oluyor. Bu nedenle şapkasız ve eldivensiz çıkmayın.

4. Isınmak için alkol almayın
Isınmak için içki içmeyin. Alkol damarları genişletir ve vucuttaki ısı kaybını kolaylaştırır.

5. Kapalı ortamda spor yapın
Soğuk havada yapılan spor kalp hastalığı riskini artırıyor. Kapalı ortamlarda sporunuzu yapın.

6. Spor yaparken sıvı alın
Spor öncesinde çay, kahve, sigaradan uzak durun. Spor yaparken bol bol su içip sıvı kaybını önleyin.

7. Grip aşısı yaptırın
60 Yaş üstündeyseniz her yıl grip aşısı yaptırmaya özen gösterin. Grip yaşlılarda ölüm nedeni olabilir.

8. Sigarayı çöpe atın
Bu konunun soğuk ya da sıcak havayla ilgisi yok. Her şartta sigaradan uzak durun.

Mutfağa yöneldi. Çayla birlikte bir iki lokma bir şeyler atıştırdı. Oturma odasına yöneldi. Eski bir fiskos masasının yanındaki koltuğuna ilişti. Masanın üstü çerçeveler ile doluydu. Bir tanesine uzandı, camının üzerinde titreyen parmaklarını dolaştırdı. Çerçevenin içindeki fotoğrafta İstiklal madalyalı kara yağız bir adamla, makyajsız olmasına rağmen güzelliği göz alan bir kadın birbirlerine bakarak gülümsüyorlardı.

Yaşlı kadın ‘Günaydın Anne, Günaydın Baba’ dedi. Usulca yerine koyduğu çerçeveye bir bakış daha attıktan sonra başka bir çerçeveyi eline aldı. Bu siyah beyaz fotoğrafta da subay üniformalı bir adamla bir gelin yan yana duruyorlardı. Yaşlı kadın çerçeveyi titreyen dudaklarla öptü. ‘Günaydın Kocacığım’ dedi. Kadın bu çerçeveyi de bıraktıktan sonra üçüncü ve son çerçeveye uzandı. Artık gözlerinden yaş damlıyordu. Fotoğraftaki biri erkek diğeri kız çocuklara bakıp ‘Günaydın Evlatlarım’ dedi. Tüm çerçevelere kısaca göz atıp ‘Sizleri, hepinizi çok özledim’ dedi.

Bu sabah bir eksiklik var alışkanlıklarında.
Bütün gece uykunun verdiği özlemle
öpücüklere boğan bir ben yok yanında.
İşte benim yerime bir beyaz kağıt sana…

Alışkanlıklarına veda etmelisin…
Zamanı geldi, geçmeden öğretmeliyim sana benzisliği.
Öğretmeliyim ki, gözlerimi de gözlerimi de çektiğimde üzerinden düşmemelisin karanlıklar diyarına.

Hadi kalk yatağından tembel sevgilim.
Bensiz bir güne alışacaksın daha.
Çok işimiz var seninle, kalk ağlama! Ağlamanın faydası yok, dönmeyeceğim bir daha! Kalk sevgilim, banyoda bekliyor ellerim.

Çayını demledim. Ama üzgünüm omletini kendin pişireceksin. Farzet ki bu gün hastayım, bana yardım etmelisin. Hadi bulaşıkları da yıka sevgilim.

Ceketin ellerimde. Giy ve işine git sevgilim. Farzet ki evde seni beklemekteyim. Farzet ki; yatağın toplanacak, annen ağırlanacak, komşulara mutluluk resmi çizilecek, yemek pişirilecek. gömleklerin ütülenecek… Farzet ki bıraktığın yerde beklenmektesin…
Açan yok mu sevgilim kapıyı! Duymuyorumdur belki, anahtarın sol cebinde. Gelmiyor mu burnuna yemek kokusu, yatağında mı toplanmamış…

Üzgünüm;
Seni alışkanlıklarına veda etmek zorunda bıraktığım için…

Üzgünüm;
Seni bana fazla alıştırdığım için…

Üzgünüm;
Işıkları kapatmadan, karanlığı öğretmediğim için…

Şimdi erken yat, yarın bensizlik biraz daha zor olacak. Sonra biraz daha, biraz daha… Bu günlerde gözlerim ve yüreğim üzerinde. Ama çok yakında onlar da olmayacak.
Hoşçakal Sevgilim.

Erken yat, yarın bensiz bir gün daha başlayacak . . .

Sevgilin .

“Dudağı yanıklar” denir, şanslıdır onlar. Hani görüp de gökyüzünü, insanı, oltadan son anda kurtulanlar.

Ne çare balıkçının parmakları hoyratça kavradı onu. Küçük balık anladı yolun sonunun geldiğini. Koca denizlere sığmazdı yüreği, oysa şimdi yüzerken küçücük yeşil leğende cansız uzanıvermiş dostlarına değiyordu minik yüreği. İnsanlar gelip geçtiler önünden. Bir kedi yalanarak baktı gözünün içine.

Yavaşça karardı dünya, başı da dönüyordu. Son bir kez düşündü derin maviyi, beyaz mercanı, bir de yeşil yosunu.

İşte tam o sırada eğilip aldım onu, yürüdüm deniz kenarına. Bir öpücük kondurdum başına. İki damla gözyaşından ibaret, sade bir törenle saldım denizin sularına. Bir an öylece bakakaldı, sonra sevinçle dibe daldı gitti, tüm kederimi söküp atarak. Teşekkürü de ihmal etmemişti, birkaç değerli pulunu elime avuçlarıma bırakarak.

Balıkçı ve kedi şaşkın baktılar yüzüme. Sorar gibiydiler, neden yaptın bunu diye..

“Bir gün ” dedim, “bulursam kendimi yeşil leğendeki küçük balık kadar çaresiz, son ana kadar hep bir umudum olsun diye…”

Bir akşam üstü konu Çanakkkele’ye gelince ağlamaya başladı ve devam etti.

Rahmet babam Hafız Ali Çanakkalede kaldığında anamın karnında yedi aylıkmışım.O’nu hiç tanımadım.Bir fotoğrafı bile yok.

O günler çok zor günlerdi,seferberliğin sıkıntıları,kuvayi milliye zamanı, işgal yılları, kurtuluş yokluk sıkıntı. Çocukluğumuz hep ekmek peşinde sıkıntıyla geçti.
Ama anam benim çocukluğumdan itibaren her sokağa çıkışta, her nereye giderse gitsin yanıma gelir ve;

- Oğlum ben pazara gidiyorum,baban gelirse beni hemen çağır ha ! . .

- Ben teyzenlere gidiyorum,baban gelirse beni hemen çağır ha ! . .

- Ben komşulara gidyorum,baban gelirse beni hemen çağır ha ! . .

Anam babamı bekledi durdu büyüdüm dükkan açtım.Annem yine bir yere gidişte dükkana gelir gideceği yeri söyler ve;

- Baban gelirse beni hemen çağır ha ! . . diye eklerdi.
Aradan yıllar geçti anacığım ihtiyarladı. Gene deyneğini kaparak bana gelir ve;

- Baban gelirse beni hemen çağır ha ! . . diye tembihlerdi.

Günü geldi ağırlaştı ölüm döşeğinde bizimle helalleşti.

‘ Bana iyi baktınız hakkınız helal edin’ dedi. Bana döndü ve yavaşca :

- Baban gelirse ona anam seni hep bekledi de,dedi.

Birden irkilerek doğruldu ve kapıya doğru gülümseyerek :

‘ Hoşgeldin bey hoşgeldin ‘ ruhunu teslim etti

Bir bilgeye sordular:

“Efendim, dünyada en çok kimi seversiniz?” “Terzimi severim” diye cevap verdi bilge.

“Aman üstad,” dediler. “Dünyada sevecek, sevilecek o kadar çok kimse var ki… Anne, baba, kadın, çocuk, müzisyen, ressam… Terzi de kim oluyor? Bu da nereden çıktı? Neden terzi?”

Bilge:

Dostlarım, evet ben terzimi severim. Çünkü ona her gittiğimde, o benim yeniden ölçümü alır. Ama ötekiler öyle değil ki. Bir kez benim hakkımda karar verirler, ölünceye kadar da beni hep aynı gözle görürler,” diye cevap verdi.